Bingo
Bingo powstało prawdopodobnie na bazie gry w lotto, w którą grano we Włoszech w dość odległych czasach, o czym świadczą pierwsze zapiski z roku 1530. Gra rozprzestrzeniała się po całej Europie, i tak przetrwała do dziś. W wielu krajach rożni się wyglądem planszy i okrzykiem zwiastującym bingo, pozostając przy zasadach panujących obecnie na całym świecie. Bingo w latach dwudziestych dotarło do Ameryki gdzie spopularyzowano ją w niewyobrażalnym tempie. Tekturki z cyframi służyły jako plansze, a do zakrycia cyfr służyły fasole. Grę nazwano po prostu fasola, co w języku angielskim oznaczało to beano.
Okrzyk beano trwał do czasu, kiedy jeden z graczy w pośpiechu aby nikt go nie uprzedził, przejęzyczył się i krzyknął zamiast beano to bingo. Okrzyk tak przypadł do gustu wszystkim graczom, jak i również prowadzącemu, który uznał ten okrzyk za prawidłowy, przyznając nagrodę jego twórcy. Od tamtej pory grę nazywano bingo, wieść szybko obiegła świat, gdzie z aplauzem przyjęto nową nazwę, która przetrwała do dziś. Bingo jest grą, gdzie każdy gracz zasiadając do niej ma na celu zdobycie korzyści materialnych, jest to podstawowa cecha każdej gry hazardowej. Zasady ma tak proste, ze uczestnicy uważają ją za grę łatwą i przyjemną. Ilość grających jest dowolna, dlatego często uczestniczą w niej cale grupy znajomych.
Każdy gracz zasiada przy osobnym stoliku z uwagi na ilość kuponów bingo używanych przez jednego gracza. Często się zdarza, że jeden gracz rozgrywa bingo na 30 kuponach. Plansze bingo, dla wygody mocowane są do stolika taśmą klejącą dwustronną, a wyczytane cyfry zakreślane są mazakiem. Ziarna fasoli czy kartoniki, które używano, dawno zostały zapomniane. Zadaniem uczestników jest ułożenie odpowiedniego wzoru na planszy i jak najszybsze zgłoszenie tego faktu okrzykiem bingo. W jednej rozgrywce najczęściej gra się niejedno bingo, ponieważ ułożenie jednej lilii nie kończy gry. Czeka się, aż któryś z graczy ułoży dwie linie lub całą planszę.